Sunday, 10 September 2017

👉🏿 திருக்குறளில்----

சிவசிவ --திருசிற்றம்பலம்
திருவள்ளுவர் சைவதமிழா்
👉🏿 திருக்குறளில் சைவ சித்தாந்தம் மட்டும்மல்ல  தமிழாின்  வாழ்வியல் நெறியும் கூட.👈🏿
👉🏿திருக்குறல் சைவதமிழனின் வாழ்வியல்நெறி , வாழ்தலே வழிபாடு 👈🏿
"அகர முதல எழுத்தெல்லாம் ஆதி
பகவன் முதற்றே உலகு"
👉🏿குடிமக்களை ஆளும் இறைவனைத் திருவள்ளுவர் '
ஆதி' எனக் குறிப்பிடுகிறார்.
👉🏿ஆதிபகவன் என்னும் தொடரால் இறைவனைத்
திருக்குறள் குறிப்பிடுகிறது.
👉🏿திருமந்திரம்--
ஆதிபரன் , ஆதி பராபரம் , ஆதிப்பிரான், ஆதி அனாதி அகாரணி காரணி என்னும் தொடர்களால் சிவபெருமானைக் குறிப்பிடுகிறது.
அகர முதல எழுத்தெல்லாம் ஆதி
பகவன் முதற்றே உலகு
என்ற முதற் குறள் விளக்குகிறது.
அகரஒலி மற்ற எழுத்தொலிகளோடு கலந்தும், தனித்தும், உடனாகவும் தான் மட்டும் இருப்பது போல (அ = அடிப்படை ஒலி அகரம். ஆகவே, அது எல்லா ஒலிகளிலும் கலந்து நிற்கிறது. அ = அகர ஒலி தனி ஒலி, க = க் + அ = க - அகர ஒலி உடனாக இருக்கிறது, ) இறைவன் மூன்று நிலைகளில் விளங்குகிறான் என்பது இக்குறளின் கருத்து.

உலகில் வாழும் மக்களுக்கு வாழும் வகையினை உணர்த்த, வழிகாட்ட உதவும் ஒரே நூல் திருக்குறள் எனில் மிகையாகா. உலக உயிர்களை உய்வு பெற வைக்கும் சமயம் சைவமே என்பதும் சான்றோர் முடிவாம். எனவே “திருக்குறளில் சைவ சித்தாந்தம்” என்ற தலைப்பில், சைவ சமயத்தின் மேன்மை, சித்தாந்தம் என்பதன் பொருள், திருக்குறளில், சைவ சித்தாந்தக் கருத்துக்கள் பொதிந்துள்ள பாங்கு ஆகியவைகளைப் பற்றி ஆய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமெனலாம்.

சைவசித்தாந்தின் தொன்மை: “சைவம் வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட சமயம். அஃது ஆரியர்கள் இந்தியாவிற்குள் வருவதற்கு முற்பட்ட காலத்திலிருந்தே வழக்கில் இருந்து வந்திருக்கிறது” என்று ஜி.யு.போப் அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார். கிறிஸ்த்து பிறப்பதற்கு மூவாயிரம் ஆண்டுகட்கு முன்பே சிவ வழிபாடு இருந்திருக்கிறது என்று சர்.ஜான்மார்ஷல் அவர்கள் கூறுகிறார். மேலும் யூதமதம் கி.மு. 1500-1200,ஷிண்டோமதம் கி.மு. 660, சமணம் கி.மு. 599, பௌத்தம் கி.மு. 560, கான்பூஷியஸ்கி.மு. 551, கிறித்துவம் கி.பி. 4, இசுலாமியம் கி.பி. 570, சீக்கியம் கி.பி. 1469 (1977– ஜீன் மாத திருக்கோயில் இதழ்) தோற்றுவிக்கப்பட்டது என்ற கூறுபவர்கள் சைவசமயம் எந்த ஆண்டு தோற்றுவிக்கப்பட்டது என்று வரையறுக்க முடியாத தொன்மையான மதம் என்கின்றனர்.

சங்ககாலசைவம் : கி.மு. 2500 – கி.; பி. 100 வரை, முச்சங்கம் இருந்தமையை வரலாற்று ஆசிரியர்களும் ஒப்புக் கொள்வர். இதுபோலவே சங்க நூல்களிலும் சிவனைப் பற்றிய குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக.
“ஈர்ஞ் சடை அந்தணன்” (கலி – 38)
“முக்கண்ணான்” (கலி – 2)
“கறை மிடற்று அண்ணல”; – (புறம ; 55.)
என்ற அடிகளைச் சுட்டலாம். மேலும் பரிபாடல் 8, புறம் 166, ஐங்குறுநூறு கடவுள்
வாழ்த்துப்பாடல், கலி 81, புறம் - 198, அகம் - 181 போன்ற பாடல்களிலும் சிவனைப்
பற்றிய குறிப்புக்கள் காணப்படுகின்றன. சிவபெருமான் செய்யும் ஐந்தொழில்களைச்
சைவசித்தாத்தம் குறிப்பிடுகிறது.
இதனையே,
“எல்லா உயிர்க்கும் ஏமம்” புறம். (கடவுள் வாழ்த்து)
“கொடுகொட்டி ஆடும் கால”; கலி. (கடவுள் வாழ்த்து)
என்று குறிக்கிறது. மேலும் சிவபெருமானின் பண்புகளையும் சுட்டிக் செல்கிறது
தொல்காப்பியம்.
“வினையின் நீங்கி விளங்கிய அறிவின் முனைவன்
கண்டது முதல்நூல் ஆகும்” (பொருள். 640)
சங்கமருவிய கால இலக்கியமான சிலப்பதிகாரத்தில் (5-169) (11-128) (40-41)(23-91) மணிமேகலையில் (1-54) சிவபெருமானின் (சிவாயநாம) என்ற அஞ்செலுத்துமந்திரம் பற்றியும், சிவ வழிபாட்டினைப் பற்றியும் சுட்டிச் செல்வதைக் காணலாம். கி.பி.600 முதல் கி.பி. 1200 வரையுள்ள காலம் சைவ சமயத்தின் பொற்காலம் எனலாம்.
அவை பற்றி இயம்பின் விரியும்
இருள்சேர் இருவினையும் சேரா இறைவன்
பொருள்சேர் புகழ்புரிந்தார் மாட்டு
(அதிகாரம்:கடவுள் வாழ்த்து குறள் எண்:5)
பொழிப்பு (மு வரதராசன்): கடவுளின் உண்மைப் புகழை விரும்பி அன்பு செலுத்துகின்றவரிடம், அறியாமையால் விளையும் இருவகை வினையும் சேர்வதில்லை.

மணக்குடவர் உரை: மயக்கத்தைச் சேர்ந்த நல்வினை தீவினையென்னு மிரண்டு வினையுஞ் சேரா; தலைவனது ஆகிய மெய்ப்பொருள் சேர்ந்த புகழ்ச்சிச் சொற்களைப் பொருந்தினார் மாட்டு.

பரிமேலழகர் உரை: இருள்சேர் இருவினையும் சேரா - மயக்கத்தைப் பற்றி வரும் நல்வினை, தீவினை என்னும் இரண்டு வினையும் உளவாகா; இறைவன் பொருள் சேர் புகழ் புரிந்தார் மாட்டு - இறைவனது மெய்ம்மை சேர்ந்த புகழை விரும்பினாரிடத்து.
(இன்ன தன்மைத்து என ஒருவராலும் கூறப்படாமையின் அவிச்சையை 'இருள்' என்றும், நல்வினையும் பிறத்தற்கு ஏதுவாகலான் 'இருவினையும் சேரா' என்றும் கூறினார். இறைமைக் குணங்கள் இலராயினாரை உடையர் எனக்கருதி அறிவிலார் கூறுகின்ற புகழ்கள் பொருள் சேராவாகலின், அவை முற்றவும் உடைய இறைவன் புகழே பொருள் சேர் புகழ் எனப்பட்டது. புரிதல் - எப்பொழுதும் சொல்லுதல்)

தமிழண்ணல் உரை: நற்குணங்கள் அனைத்தையும் பெற்ற இறைவன் புகழே மெய்யான புகழாகும். அதனை எப்பொழுதும் விரும்பிச் சொல்வாரிடம், அறியாமையோடு கூடிய நல்வினை தீவினை இரண்டும் சென்றடையா.
இறைமைப் பண்புகளை முற்றப் பெறாத மனிதர்களைப் புகழ்வன புனைந்துரைகளே; பொருளுரை ஆகா. இருளுள்ள இடத்தில் ஒளியும் ஒளியுள்ள இடத்தில் இருளும் கலந்து நிற்கக் காண்பது இவ்வுலகம். இவற்றிற்கு அப்பாற்பட்ட பேரொளி நிலையை எய்துதற்கு இருவினையுமற்ற தனிநிலை ஒன்றை எய்துதற்கு உயிர்கள் முயலவேண்டும். அதற்கு இறைவனின் உயரிய பண்புகளைச் செயலில் சொல்லிப் பாடிப்பாடி உருவேற்றி நாமும் அந்நிலை நோக்கி உயர்தல் வேண்டும்.


பொருள்கோள் வரிஅமைப்பு:
இறைவன் பொருள் சேர் புகழ் புரிந்தார் மாட்டு இருள்சேர் இருவினையும் சேரா.

பதவுரை:
பதவுரை: இருள்-அறியாமை; சேர்-கலந்த; இரு-இரண்டு; வினையும்-வினைகளும்; சேரா-நெருங்கா; இறைவன்-கடவுள்; பொருள்-மெய்ப்பொருள்; சேர்-சேர்ந்த; புகழ்-புகழ் அல்லது பெருமை; புரிந்தார்-சொல்வார்; மாட்டு-இடத்து.


இருள்சேர் இருவினையும் சேரா:

இப்பகுதிக்குத் தொல்லாசிரியர்கள் உரைகள்:
மணக்குடவர்: மயக்கத்தைச் சேர்ந்த நல்வினை தீவினையென்னும் இரண்டு வினையுஞ் சேரா; [மயக்கத்தைச் சேர்ந்த-மயக்கத்தால் விளைந்த]
பரிப்பெருமாள்: மயக்கத்தைச் சேர்ந்த நல்வினை தீவினையென்னு மிரண்டு வினையுஞ் சேரா;
பரிதி: மும்மல விடதது ஆகிய பாவமானது இல்லை; [மும்மலம்: ஆணவம், கன்மம், மாயை]
காலிங்கர்: அறியாமையாகின்ற இருள் காரணமாக வந்து இயைகின்ற நல்வினை, தீவினை என்னும் இரண்டு வினையும் சேரா;
பரிமேலழகர்: மயக்கத்தைப் பற்றி வரும் நல்வினை, தீவினை என்னும் இரண்டு வினையும் உளவாகா;
பரிமேலழகர் குறிப்புரை: இன்ன தன்மைத்து என ஒருவராலும் கூறப்படாமையின் அவிச்சையை 'இருள்' என்றும், நல்வினையும் பிறத்தற்கு ஏதுவாகலான் 'இருவினையும் சேரா. [அவிச்சை-அறியாமை]

பழம் ஆசிரியர்கள் மயக்கம்/அறியாமை சேர்ந்த நல்வினை, தீவினை என்ற இருவினையும் சேரா என்று இத்தொடரை விளக்கினர்.

இன்றைய ஆசிரியர்கள் 'அறிவில்லாத வினைகள் நெருங்கா', 'அறியாமையால் வருகின்ற நல்வினை தீவினையென்னும் இருவினைப் பயன்களாகிய இன்ப துன்பங்கள் சென்றடையமாட்டா', 'அறியாமையால் உண்டாகும் இருவகைப்பட்ட வினைகளும் உளவாகா.', 'அறிவை மயக்கும் நல்வினைகளும் தீவினைகளும் சேரமாட்டா' என்ற பொருளில் உரை தந்தனர்.

அறியாமையால் உண்டாகும் இருவினைகளும் நெருங்கா என்பது இப்பகுதியின் பொருள்.

இறைவன் பொருள்சேர் புகழ்புரிந்தார் மாட்டு:

இப்பகுதிக்குத் தொல்லாசிரியர்கள் உரை:
மணக்குடவர்: தலைவனது ஆகிய மெய்ப்பொருள் சேர்ந்த புகழ்ச்சிச் சொற்களைப் பொருந்தினார் மாட்டு. [மெய்ப்பொருள் சேர்ந்த-நிலையான பொருள் பொதிந்த]
பரிப்பெருமாள்: தலைவனது ஆகிய மெய்ப்பொருள் சேர்ந்த புகழ்ச்சிச் சொற்களைப் பொருந்தினார் மாட்டு.
பரிப்பெருமாள் குறிப்புரை: தலைவனதாகிய மந்திரங்கள் எனினும் அமையும். புரிதல்-இடைவிடாமல் ஓதுதல். இனி வினை கெடும் என்றது.
காலிங்கர்: அவ்விறைவனால் பெற்ற உபதேசப் பொருளோடு பொருந்திப் புகழ்தங்கி நின்றவரிடத்து.
பரிதி: சிவகீர்த்தி பாராட்டுவாரிடத்து.
பரிமேலழகர்: இறைவனது மெய்ம்மை சேர்ந்த புகழை விரும்பினாரிடத்து.
பரிமேலழகர் குறிப்புரை: இறைமைக் குணங்கள் இலராயினாரை உடையர் எனக்கருதி அறிவிலார் கூறுகின்ற புகழ்கள் பொருள் சேராவாகலின், அவை முற்றவும் உடைய இறைவன் புகழே பொருள் சேர் புகழ் எனப்பட்டது.
புரிதல் - எப்பொழுதும் சொல்லுதல்.

மணக்குடவர்/பரிப்பெருமாள் ஆகியோரும் பரிமேலழகரும் 'கடவுளது மெய்ப்பொருள் சேர்ந்த புகழ்ச்சிச் சொற்கள் சொல்வாரிடத்து' என்ற வகையில் பொருள் கூறினர். பரிதி 'சிவன் புகழ் போற்றுவாரிடத்து' என்றார். காலிங்கர் 'இறைவனது அருள் பெற்ற உபதேசப் பொருளோடு பொருந்தி புகழ்தங்கி நின்றவரிடத்து' என்றார்.

இன்றைய ஆசிரியர்கள் 'இறைவனது உண்மைப் புகழை விரும்புவாரை', 'தலைமைக் குணங்களையுடைய கடவுளது மெய்யான புகழை இடைவிடாது அன்போடு சொல்லுவார்பால்', 'கடவுளுடைய உண்மையான புகழை விரும்பியவரிடம்', 'இறைவனின் நல்லியல்புகளைத் தன்னிடத்துக் கொண்டவனின் அழிவற்ற புகழ் வழியை விரும்பி நடப்பவரிடத்து' என்ற பொருளில் உரை தந்தனர்.

இறைவனது மெய்ம்மையான பெருமையை நினைந்து சொல்வாரிடத்து என்பது இப்பகுதியின் பொருள்.

நிறையுரை:
இறைவனது மெய்ம்மையான பெருமையை நினைந்து போற்றுவாரிடத்து இருள்சேர் இருவினையும் நெருங்கா என்பது பாடலின் பொருள்.
இறைவனைப் போற்றினால் எப்படி வினைகள் அண்டாமல் விலகும்?

கடவுளின் பெருமை அறிந்து வாழ்த்துபவருக்கு நல்வினை தீவினை எதுவுமே தாக்கத்தை ஏற்படுத்தாது.
'இருள்சேர் இருவினையும் சேரா' என்ற பகுதிக்கு இருள் தரும் இருவினைகளும் சென்றடையா என்பது நேர்பொருள். இருள் என்பதற்கு மும்மலம், அஞ்ஞானம், பிறவிமயக்கம், யான் என்னும் இருள்சேரும் மனம், தன்னல மயக்கம் என்றபடி பொருள் கூறினர். இருள் என்ற சொல்லுக்கு மயக்கம்.எனப் பொருள் கொண்டு 'ஒன்றை இன்னொன்று எனப்பொருள் கொள்வது' அதாவது இருள் நிறைந்த இடத்தில் கயிற்றினைப் பாம்பு எனப் புரிந்துகொள்வது போல என விளக்கம் செய்வர். இருள் என்பதை விளக்கும் உரைப்பொருளாக அறியாமை என்பதையும் கூறினர். அறியாமையாவது, தெரியாத தன்மை ஆகும். இருள்சேர் என்பதற்கு மயக்கம் கலந்த அல்லது அறியாமை பொருந்திய எனப் பொருள் கொள்வர்.
இருவினைகள் என்பதற்கு பலவேறு வகையான விளக்கங்கள் காணக்கிடக்கின்றன. இரு‘வினை’ என்பதற்கு நல்வினை தீவினை, இன்ப துன்பம், கூற்று செயல், தெரிந்தும் தெரியாதும் செய்யும் இருவகைத் தீவினைகள், சென்ற பிறப்பிலும் இப்பிறப்பிலும் செய்த இருவகைத் தீவினைகள் என உரை கண்டனர்.
இவ்வுரைகளுள் இருவினையாவது நல்வினை, தீவினை இவற்றைச் சொல்வது என்ற பொருள் பொருத்தமாகப்படுகிறது. நல்வினை புண்ணியத்தையும் தீவினை பாவத்தையும் குறிக்கும்.

தீவினை இருள் என்றது சரி. நல்வினை ஏன் இருள் எனப்படுகிறது என்பது இயல்பாக எழும் வினா.
இதற்கான ஒரு விளக்கம் சமயச் சிந்தனை சார்ந்தது. இதன்படி, செய்யப்படும் வினைகளனைத்திற்கும், அதாவது நமது அனைத்துச் செயல்களுக்கும், பலன் உண்டு என்பதும் அவை நல்வினையா அல்லது தீவினையா என்பதனைப் பொறுத்துப் புண்ணியம் என்றோ அல்லது பாவம் என்றோ கொள்ளப்படும். இப்பாடலில் இருள் சேர்க்கும் இரு வினைகள் எனச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. நல்வினையை இருள் என்றது எப்படிப் பொருந்தும்? இதற்கு விளக்கம் தருபவர்கள், நல்வினைப் பயனைத் துய்க்க துறக்க உலகம் செல்ல வேண்டும்; அதற்கு மறுபிறவி வேண்டும்; பிறப்பு என்றாலே துன்பத்திற்கு இடமாவது என்பது பொருள்; பிறவி நீங்கவேண்டுமானால் நல்வினை, தீவினை என்ற இரண்டினின்றும் நீங்குதல் வேண்டும். எனவே நல்வினைக்கும் இருள் என்னும் அடைச்சொல் சேர்க்கப்பெற்றது என்றனர். இதுபோன்று, சிறு சிறு மாறுதல்களுடன் சமயச் சார்பான வேறு சில உரைகளும் உள.
நல்வினை அறம் ஆகும்; அது 'வீட்'டையும் பயக்கும். ஆதலால் இருவினையில் நல்வினையும் அடங்கும் என்பதை வ உ சி. போன்ற சிந்தனையாளர்கள் ஒப்புக்கொள்வதில்லை.
குறளில் எவ்விடத்திலும் எந்தச் சமயம் சார்ந்த கருத்துக்களும் இடம் பெறவில்லை. எனவே சமயச் சிந்தையுள்ள உரைகள் பொருந்தா.
இன்னொரு வகையான விளக்கமானது எது நல்வினை எது தீவினை என்று பாகுபாடு செய்யமுடியாத நிலையே இருள் என்பதாகும். அதாவது அசைகின்ற நீரில் உருவம் எப்படி உள்ளபடி தெரிவதில்லையோ அவ்வாறே நல்வினைகளும் தீவினகளும் கூட திரிவுபட்டே தெரியும். நாம் செய்யும் செயல் நல்வினையா அல்லது தீவினையா என்பதைத் தெரியாமலே செய்கிறோம். அச்செயலின் விளைவுகள் யார் மீது எத்தகைய தாக்கத்தை அல்லது பாதிப்பை உண்டாக்குகிறது என்பதனைப் பொறுத்து அது நல்வினையா அல்லது தீவினையா என்று அறியப்படும். சில வேளைகளில் ஒருவருக்கு நன்மையாய் அமைவது மற்றவர்க்குத் தீமையாய் முடியலாம்; அதுபோல ஒருவர்க்குத் தீமையாய் உள்ளது இன்னொருவர்க்கு நன்மையாகலாம். இதனைத் தெளியாதபொழுது இருவினையுமே இருள் சேர்ப்பவையே. புலப்படாத் தன்மையினாலே இருவினையும் இருள் எனப்பட்டது. நல்வினையும் இருள்சேர் வினை என்றது ஏன் என்பதை இவ்வாறு விளக்கினர்.

வினைகளை அவற்றின் பயனாலன்றி அறியலாகாமையின் நல்வினை தீவினை எனப் பொருள் கொள்வதினும் அவற்றின் பயனாகிய இன்பதுன்பங்கள் எனக்கொள்வதே இயைபு உடைத்தாகும் என்பார் தண்டபாணி தேசிகர்.

பாடலின் பிற்பகுதி 'இறைவன் பொருள்சேர் புகழ்புரிந்தார் மாட்டு' என்பது. பொருள்சேர் புகழ் என்றது இறைவனது பெருமைகள் அல்லது இறைமைக் குணங்களைக் குறித்தது. 'புரிந்தார்' என்ற சொல்லுக்கு தங்கினார், விரும்பினார், வணங்குகிறவர், ஓதுவார் (இடைவிடாது சொல்லுவார்) என்று பலவாறாகக் கூறப்பட்டாலும் போற்றுவார் என்று பொருளில் அமைந்த உரை பொருத்தமாகும். பொருள்சேர் புகழ்புரிந்தார் என்ற தொடர்க்குக் கூறப்பட்ட உரைகளில் 'கடவுளை உண்மையாக எண்ணவேண்டும். அவ்வெண்ணத்துடன் கூடிய புகழே பொருள்சேர் புகழ்' (வீரமாமுனிவர்) என்றது சிறப்பானது.

'பொருள் சேர் புகழ்புரிந்தார் மாட்டு' என்பதற்கு இறைவனால் அருளப்பட்ட அறத்தை அதாவது அறநூல்களை போற்றிப் பின்பற்றுவாரிடத்து என்றும் பொருள் கூறப்பட்டது. இது இயல்பாக இல்லை.
'இறைவன் பொருள்சேர் புகழ்புரிந்தார் மாட்டு' என்ற பகுதிக்குக் 'கடவுளது உண்மையான பெருமைகளை எண்ணிப் போற்றுவார்க்கு' என்பது பொருள்.

கடவுளது மெய்ம்மைப், பெருமைகளை எண்ணிப் போற்றுவார்க்கு மயக்கத்தைத் தரக்கூடிய நல்வினை, தீவினை இரண்டின் பாதிப்புகள் இல்லை என்பது கருத்து.

இறைவனைப் போற்றிப் பாடினால் எப்படி வினைகள் அண்டாமல் விலகும்?

கடவுள் வாழ்த்து அதிகாரத்தில் அடிசேர்ந்தார், தாள் சேர்ந்தார் என்ற தொடர்கள் இறைவனது திருவடிகளை மறவாமல் நினைப்பவர் என்ற பொருளில் ஏழு பாடல்களில் வருகின்றன. இந்தப் பாடலில் உள்ள 'பொருள்சேர் புகழ்புரிந்தார்' என்னும் தொடர் கடவுளது உண்மையான பெருமைகளை எண்ணிப் போற்றச் சொல்கிறது. மனம் எப்பொழுதும் திருவருள் சார்ந்த அனுபவத்தில் திளைத்தல் போலவே, வாயும் இறைவனை மறவாமல் நினைத்து வாழ்த்த வேண்டும் என்கிறது.

இருவினையும் சேரா என்பதற்குத் தன்னைப் புகழ்பவர்களைக் கடவுள் இருவினைகள் தொடராமல் காக்கிறார் என்பதினும் இருவகை வினைகள் அவர்களிடம் அசைவை ஏற்படுத்துவதில்லை என்ற பொருள் நன்று.
இறைவனது புகழ் பொருள் நிறைந்தது. பொய்யில்லாதது. இறைவனது உண்மைப் பொருளை அறிந்து போற்றுவது என்பது கடவுளின் பெருமைகளை நன்கு புரிந்து கொண்டவர் சொல்வதாகும். 'எல்லாப் புகழும் இறைவனுக்கே; அத்துணையும் அவனே' என்று தமக்கு வரும் பெருமைகள் எல்லாம் இறைவன் அருளால் கிடைப்பனவே எனப் புரிந்து கொண்டவர்கள் இவர்கள்.

இறைவனது உண்மைப் பொருளை உணர்ந்து அவன் புகழை இசைத்துக் கொண்டு இருப்போர்க்கு நல்வினை, தீவினை (அதாவது புண்ணியம், பாவம்) என்பனவற்றின் பால் கொண்டுள்ள ஐயங்களும் அச்சங்களும் தீர்ந்த பிறகு அவை பற்றிய கவலை தோன்றுவதில்லையாதலால் அவர்கள் சமன்நிலை பெற்றுவிடுவர். அவர்கள் அறியாமை நீங்கப் பெற்றவர்களாகையால், நல்வினை தீவினையென்னும் இருவினைப் பயன்களாகிய இன்ப துன்பங்கள் சென்றடையமாட்டா அதாவது அவர்களுக்கு உண்டாகும் நன்மை தீமை எதுவும் பாதிப்பு ஏற்பபடுத்துவதில்லை. அப்போது எது நல்வினை அல்லது தீவின என்கிற மயக்கமற்ற அறிவு உண்டாகி இருள் விலகி தெளிவுபெற்றவராயிருப்பர்.

இறைவனது மெய்ம்மையான பெருமையை நினைந்து போற்றுவாரிடத்து அறியாமையால் உண்டாகும் இருவினைகளும் நெருங்கா என்பது இக்குறட்கருத்து.
வாழ்தலே வழிபாடு
சிவசிவ
திருசிற்றம்பலம்

No comments:

Post a Comment