Sunday, 26 February 2017

பஞ்ச திராவிடர்கள்-பஞ்ச கௌடர்கள்

பஞ்ச திராவிடர்கள் 
காஷ்மீரப் பரம்பரையைச் சொல்லும் ராஜதரங்கிணியில் (10 ஆம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்டது),

விந்திய மலைக்கு வடக்கில் வாழ்ந்த பிராம்மணர்களைப் பஞ்ச கௌடர்கள் என்றும்,  

விந்திய மலைக்குத் தெற்கில் வாழ்ந்த பிராம்மணர்களைப் பஞ்ச திராவிடர்கள் என்றும் சொல்கிறது.

அந்த வரிகள்:-

”கர்நாடகாஸ்ச தைலங்கா த்ராவிடா மஹாராஷ்ட்ரகா:
குர்ஜராஸ்சேதி பஞ்சைவ த்ராவிடா விந்த்ய தக்ஷிணே //
ஸாரஸ்வதா: கான்யகூப்ஜா கௌடா உத்கல மைதிலா:
பஞ்ச கௌடா இதி க்யாதா விந்த்யஸ்யோத்தர வாஸின: // 

இதன் பொருள்:- 

விந்திய மலைக்குத் தெற்கே கர்நாடகர், தைலங்கர், திராவிடர், மஹாராஷ்டிரர், குர்ஜரர் என்னும் ஐந்து திராவிடர்களும் (பஞ்ச திராவிடம்).

விந்திய மலைக்கு வடக்கில் ஸரஸ்வதர், கான்யகூப்ஜர். கௌடர், உத்கலர், மைதிலர் என்னும் ஐந்து கௌடர்களும் (பஞ்ச கௌடம்) வசித்து வந்தனர்.
இந்தத் திராவிட நாட்டிலிருந்த பிராம்மணர்கள், காஞ்சிபுரத்தில் குடியேறியபோது, அவர்களுடன் வந்த திராவிடப் பெயரும் காஞ்சிக்கு ஒட்டிக் கொண்டு விட்டது. காஞ்சிபுரத்தில் வாழ்ந்த ராமானுஜரால் பிரபலப்படுத்தப்பட்ட ஆழ்வார்கள் அருளிச் செய்த திவ்வியப் பிரபந்தத்திற்கும் திராவிட வேதம் என்ற பெயர் ஏற்பட்டது.இவர்கள் அஅந்தப் பெயர் தமிழை முன்னிட்டு எழவில்லை. திராவிடப் பிதிராவிட வேதம்ராம்மணர்களை ஒட்டி எழுந்ததுனைவரும் பிராம்மணப் பிரிவுகள்.
ராஜ தரங்கிணி மட்டுமல்ல, ப்ராமமணர்கள் வரலாறை ஆராயும் ’ப்ராம்ணோத்பத்தி மார்தாண்டம்” என்னும் வடமொழி நூலும், இந்தப் பஞ்ச கௌடர், பஞ்ச திராவிடர் என்னும் பத்து பிரிவினரையும் பிராம்மணர்களது பிரிவுகளாகச் சொல்கிறது.  
ராஜதரங்கிணியின் இந்த ஸ்லோகம் வட இந்தியாவில் சமீப காலம் வரை பரவலாக அறியப்பட்டு இருந்திருக்கிறது. அதையே தாகூரும் இந்திய தேசிய கீதத்தில் எடுத்தாண்டுள்ளார். தேசிய கீதத்தில், "பஞ்சாப, சிந்து, குஜராத, மராட்டா, திராவிட, உத்கல, வங்கா’ என்று 7 இடங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. இவற்றுள் பஞ்சாப், சிந்து ஆகியவை ஸரஸ்வதி பிராம்மணர்கள் வசித்த இடம். குஜராத், மராத்தா, திராவிடம் என்பவை குர்ஜரர்கள், மஹாராஷ்டிரா பிராம்மணர்கள் வசித்த இடம். திராவிடம் என்னும் இடம் இந்தப் பஞ்ச திராவிடத்தில் அடக்கம். 
உத்கல, வங்கம் என்பவை உத்கல பிராம்மணர்கள் வசித்த இடம். சென்ற ஆயிரம் வருடங்களாக ராஜ தரங்கிணி சொல்லும் பத்து இடங்கள் வட இந்திய மக்களால் அடிக்கடி சொல்லப்பட்டிருக்கவே, தாகூர் அதைத் தேசிய கீதத்தில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார் .
பஞ்சத் திராவிடத்தில் திராவிடம் என்று ஒரு இடம் இருந்தது என்பதை, 1500 ஆண்டுகளுக்கு முன் எழுந்த பிருஹத் சம்ஹிதை. அதற்கு முன் எழுந்த மஹாபாரதம், தமிழ் நிகண்டான திவாகர நிகண்டு ஆகியவை கூறுகின்றன. 



பிருஹத் சம்ஹிதையில், திராவிடம் என்னும் இடம் குஜராத், மஹாராஷ்டிராவை ஒட்டிக் காட்டப்பட்டுள்ளது. ஹேமகிரி, சிந்துகலகம்,ரைவதகம், சௌராஷ்டிரம்,பாதரம், திராவிடம், மஹார்ணவம் என்று வரிசைப்படுத்துவதன் மூலம் இந்த இடம் தென் மேற்கு இந்தியாவின் கடலோரப்பகுதி (அரபிக் கடலோரம்) என்று அந்த நூல் அடையாளம் காட்டுகிறது. 
மேலே சொல்லப்பட்ட கருத்துரையில் “தைலங்கா: என்னும் பெயர் ராஜ தரங்கிணியில் வருகிறதே, அந்தப் பெயரே தெலுங்கு என்பதன் ஆதி பெயர். தெலுங்கு வேறு ஆந்திரம் வேறு.
ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் ஆந்திரர் என்பது மக்களைக் குறிக்கப் பயன்பட்ட சொல். தெலுங்கு என்பது இடப்பெயர். த்ரிலிங்கா என்னும் பெயர், தைலங்கா என்று உருமாறி தெலுங்கு என்றானது. கிருஷ்ணா, கோதாவரி நதிகளுக்கிடையே ஸ்ரீசைலம், த்ரக்ஷராமம், காலேஸ்வரம் என்னும் மூன்று க்ஷேத்திரங்களில் சக்தி வாய்ந்த சிவலிங்கக் கோவில்கள் இருந்தன (இருக்கின்றன). இவற்றை உள்ளடக்கிய பகுதியைத் “த்ரிலிங்கம்” (மூன்று லிங்கம்) என்றழைத்தார்கள். 1000 வருடங்களுக்கு முன் அந்தப் பெயர் தைலங்கம் என்று உருமாறியது. அதுவே நாளடைவில் தெலுங்கு தேசம், தெலுங்கானா என்றெல்லாம் ஆனது. இந்த இடம் வேத மரபில் தழைத்தோங்கிய புண்ணிய க்ஷேத்திரம். அது பின்னாளில் நிஜாம்கள் ஆட்சியி்ன் கீழ் வந்தது.
ஆந்திரர் என்பவர் ஒரு குறிப்பிட்ட மக்கள் தொகையின் பெயர். இவர்கள் வேத மரபைப் பின்பற்றாதவர்கள் என்று பல குறிப்புகள் மஹாபாரதத்தில் இருக்கின்றன. வைஸ்யப் பெண்ணுக்கும், பிராம்மண ஆணுக்கும் பிறந்த மக்களில், வேத மரபை விட்டவர்களை ஆந்திரர்கள் அல்லது ஆந்திரகர்கள் என்று அழைத்தனர் என்பதை மஹாபாரதம் 13-149 மூலம் அறிகிறோம். அதற்காக இவர்கள் ஒதுக்கப்பட்டவர்கள் என்று அர்த்தமல்ல. கம்சனது அவைக்கள மல் யுத்த வீரனான சாணுரன் என்பவன் ஆந்திரன். கிருஷ்ணனைக் கொல்ல, கம்சன் அவனை ஏவினான். ஆந்திரர்கள் யமுனை நதிக் கரையில் ஆதியில் வசித்தனர் என்று சொல்லும் வண்ணம், அந்தப் பகுதியில்தான் ஆந்திரர்கள் பெயர் மஹாபாரதத்தில் வருகிறது.
அவர்கள் தென்னிந்தியாவின் மேற்குப் பகுதியிலும், வட மேற்கு இந்தியாவிலும், இன்றைய காஸ்பியன் கடல் வரையிலும் ஆங்காங்கே வாழ்ந்திருகின்றனர். மல்யுத்தம், போர்த்தொழில் ஆகியவற்றில் இவர்கள் சிறந்திருந்தனர். மஹாபாரதப் போரில், இரண்டு பக்கமுமே இவர்கள் போரிட்டிருக்கின்றனர். இவர்கள் இருந்த நாடுகளை (இன்றைய ஆந்திரா அல்ல) அர்ஜுனன், சஹாதேவன், கர்ணன் ஆகியோர் வென்றிருக்கின்றனர். ஆந்திரா என்பது ஒரே ஒரு நாடாக இருந்திருந்தால், இவ்வாறு சமகால வீரர்களான மேலே சொன்ன அர்ஜுனன் முதலானோர் மீண்டும், மீண்டும் அதே நாட்டை வென்றிருக்க முடியாது. அவர்கள் பல இடங்களிலும் வாழ்ந்திருக்கவே, பல ஆந்திர நாடுகள் இருந்திருக்கின்றன என்றே சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. (இதைப் போலவே காம்போஜ நாடு என்னும் பெயரில் பல நாடுகள் இருந்திருக்கின்றன.)
மேலும், திரிலிங்க தேசம் என்பது வேத மரபில் வந்த க்ஷேத்திரமாக இருக்கவே அங்கு வேத மரபிலிருந்து வழுவிய ஆந்திரர்கள் வாழ்ந்திருக்க முடியாது. ஆனால், ஆந்திரர்கள், த்ரிலிங்கத்துக்கருகே குடியேறி இருந்திருக்கவே, அந்தப் பகுதியை ஒட்டி ஆந்திர தேசம் உருவாகியிருக்கிறது.
1959 இல் Edward Eastwick என்பவரால் எழுதப்பட்ட "Handbook for India Part 1" என்னும் நூலில் அப்பொழுது பரவலாக இருந்த ஒரு கருத்தைக் கூறுகிறார். கடலோரப் பகுதியில் உள்ள ஸ்ரீகாகுளம் (இன்றைய கடலோர ஆந்திரா) என்னும் பகுதியை ஆண்ட மன்னன் பெயர் ஆந்திரராயுடு. சுசந்திரன் என்பவனது மகனான இந்த அரசன், தன் தந்தை காலமான பிறகு, தனது இருப்பிடத்தை கோதாவரி நதிப் பகுதிக்கு மாற்றிக் கொண்டான். இது தைலங்க தேசமாகும். அவனது ஆஞ்ஞைக்கு இணங்கி கன்வ ரிஷி, தெலுங்கு இலக்கணம் எழுதினார். அவன் காலத்திலும், அவனுக்குப் பிறகும் தெலுங்கு மொழி தழைத்தது. வேத மரபும் தழைத்தது.
இந்த விவரத்தின் அடிப்படியில், ஆந்திரர் - தைலங்கர் ஒருங்கிணைப்பும், தெலுங்கு ஒருங்கிணைத்தும் தெரிய வருகிறது. இதைப் போல எத்தனையோ விவரங்கள் இருக்கின்றன. எனவே மனம் போன போக்கில் கருத்துக்களை உருவாக்கிக் கொண்டு, அவற்றை நம்பிக் கொண்டு, உண்மைக்குப் புறம்பான திராவிடவாதித்தனமாக நடந்து கொள்ளாதீர்கள்.

1 comment:

  1. கல்ஹணரின் ராஜ தரங்கிணி நம்ப முடியாத ஒன்று. ஏனென்றால் கல்ஹணரின் சம காலத்தவரான பில்ஹணர் வீரராஜேந்திரனின் மருமகனான சாளுக்கிய ஆறாம் விக்கிரமாதித்யனின் அரசவைப்புலவர். அவர் சோழர்களைப்பற்றியே குறிப்பிடுகிறார். திராவிடர்களைப்பற்றி அல்ல. கல்ஹணர் ஏன் சாளுக்கியர்களையும் சோழர்களையும் குறிப்பிடவில்லை?அதே போல் அவர்க்கு சற்று முந்திய அல்பெருனீ சாளுக்கியர்களையும் சோழர்களையும் முற்றிலும் ஒதுக்கிவிட்டார். இப்பொழுதுள்ள வடமொழி இலக்கியங்கள் எல்லாம் பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில் விஜயநகர காலத்தில் தொகுக்கப்பட்டவை. கிபி ஏழாம் நூற்றாண்டில் ஹர்ஷர் காலத்தில் கௌட என்பது வங்கத்தில் கௌர் என்ற நகரத்தைத் தலைநகரமாகக்கொண்ட ஒரு நாடு. கௌட என்பது மலைய பர்வதத்திற்கும் கடலுக்கும் இடைப்பட்டபிரதேசம் என்றும் கூறுவர். கூடலி சங்கராச்சாரியர்கள் வழிபடி கௌடபாதர் கொங்கணத்தைச்சேர்ந்தவர். துளுநாட்டிலிருந்து கொங்காணம் வரை உள்ள பிரதேசத்தில்தான் வடமொழி நூல்களும் கணிதம் ஸ்மிருதி போன்றவைகளும் அதிகம். ஸ்ரீமாத்வர் ஸ்ரீவல்லபாசாரியர் தங்களை ஹொய்சலீய கன்னட ஸாரஸ்வத பிராமணர் என்று கூறினார்களே தவிர திராவிட பிராமணர் என்று கூறவில்லை. கன்னட தெலுங்கு இலக்கியங்களில் தமிழ் அரவ என்றுதான் அழைக்கப்படுகிறது. திராவிடம் என்ற சொல்லாட்சி செய்தவர்கள் கிபி ஏழாம் நூற்றாண்டில்தான் அதிகம். ஹர்ஷரின் அரசவைப்புலவர் பட்டபாணர் திராவிட பிராமணரை கோயில்பூஜைசெய்பவர்கள் என்று குறிப்பிடுகிறார். குமரிலபட்டர் ஆந்திர திராவிட பாஷா என்றும் தர்க்க சாஸ்திரிகள் திராமிடசாரியார் எனவும் ஆதிசங்கரர் ஞானசம்பந்தரரைத்திராவிட சிஸு என்று குறிப்பிடுகிறார்கள். மற்றபடி விஜயநகர சாம்ராஜ்யத்தில்தான் இச்சொல்லாட்சி படவேடு கல்வெட்டு மூலம் பரவலாயிற்று. ராஜேந்திரனின் செப்பேடுகள் வங்காளத்தை திரிகலிங்கம்வங்கம் வச்சிரம் தஷிண உத்தர இலாடம் என்றுதான் குறிப்பிடுகிறதே தவிர கௌட என்று குறிப்பிடவில்லை. ஸ்ரீபுரந்தரதாஸர் போன்றவர்கள் கூட குறிப்பிடவில்லை ஏதோ ஒரு சிலரால் குறிப்பிடப்பட்ட ஒரு சொல் ஒரு இயக்கமாக மாறி அறிவியலுக்கு எதிராக அங்கீகாரம் கிடைத்ததுதான் வேதனை துரதிர்ஷ்ட்டம்

    ReplyDelete